มาตรา ๔๗

ให้นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๗๖๔ ถึงมาตรา ๗๖๖มาตรา ๘๙๙ถึงมาตรา ๙๐๗มาตรา ๙๑๑มาตรา ๙๑๓(๑) และ(๒) มาตรา ๙๑๔ ถึงมาตรา ๙๑๖มาตรา ๙๑๗วรรคหนึ่งและวรรคสาม มาตรา ๙๑๘ถึงมาตรา ๙๒๒มาตรา ๙๒๕ มาตรา ๙๒๖มาตรา ๙๓๘ถึงมาตรา ๙๔๒มาตรา ๙๔๕มาตรา ๙๔๖มาตรา ๙๔๘มาตรา ๙๔๙ มาตรา ๙๕๙มาตรา ๙๖๗มาตรา ๙๗๑มาตรา ๙๗๓มาตรา ๙๘๖มาตรา ๙๙๔ถึงมาตรา ๑๐๐๐ มาตรา ๑๐๐๖ถึงมาตรา ๑๐๐๘มาตรา ๑๐๑๐และมาตรา ๑๐๑๑มาใช้บังคับกับบัตรเงินฝากโดย อนุโลม

ในกรณีที่มีเหตุอันสมควร ธนาคารแห่งประเทศไทยอาจประกาศ กำหนดให้สถาบันการเงินปฏิบัติในเรื่องดังต่อไปนี้

(๑) ดอกเบี้ยหรือส่วนลดที่อาจเรียกได้

(๒) ดอกเบี้ยหรือส่วนลดที่อาจจ่ายได้

(๓) ค่าบริการที่อาจเรียกได้

(๔) เงินมัดจำที่อาจเรียกได้

(๕) หลักประกันเป็นทรัพย์สินที่ต้องเรียก

(๖) ผลประโยชน์ที่อาจเรียกได้จากการทำธุรกรรมที่มีลักษณะคล้ายการให้สินเชื่อ

(๗) เบี้ยปรับที่อาจเรียกได้ บรรดาเงินทรัพย์ิน หรือสิ่งอื่นที่อาจคิดคำนวณได้เป็นเงิน ซึ่งผู้ฝากเงินหรือบุคคล ใดได้รับจากสถาบันการเงิน พนักงานหรือลูกจ้างของสถาบันการเงิน เนื่องจากการรับฝากเงิน กู้ยืมเงิน หรือรับเงินหรือที่สถาบันการเงิน พนักงานหรือลูกจ้างของสถาบันการเงินนั้นได้รับเนื่องจากการ ประกอบธุรกิจของสถาบันการเงิน ให้ถือว่าเป็นดอกเบี้ย ส่วนลด หรือค่าบริการ แล้วแต่กรณี เว้นแต่ ค่าบริการที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดตาม

(๓) มิให้ถือว่าเป็นดอกเบี้ยหรือส่วนลดที่สถาบัน การเงินอาจเรียกได้ตาม(๑) การกำหนดตามวรรคหนึ่งอาจกำหนดตามประเภทของธุรกิจ การกู้ยืมเงิน การรับ เงินจากประชาชน หรือกิจการที่สถาบันการเงินอาจจ่ายหรือเรียกหรือกำหนดวิธีการคำนวณและ ระยะเวลาการจ่ายหรือเรียกเก็บก็ได้