พระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. ๒๕๒๒

ในพระราชบัญญัตินี้ “รถ”หมายความว่า รถยนต์ รถจักรยานยนต์ รถพ่วง รถบดถนนรถแทรกเตอร์ และรถอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง “รถยนต์”หมายความว่ารถยนต์สาธารณะรถยนต์บริการ และรถยนต์ส่วนบุคคล “รถยนต์สาธารณะ”หมายความว่า

(๑) รถยนต์รับจ้างระหว่างจังหวัด ซึ่งได้แก่รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกิน เจ็ดคนที่ใช้รับจ้างระหว่างจังหวัด โดยรับส่งคนโดยสารได้เฉพาะที่นายทะเบียนกำหนด

(๒) รถยนต์รับจ้าง ซึ่ ได้แก่รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนหรือ รถยนต์สาธารณะอื่นนอกจากรถยนต์โดยสารประจำทาง “รถยนต์บริการ” หมายความว่า รถยนต์บรรทุ คนโดยสารหรือให้เช่าซึ่งบรรทุกคน โดยสารไม่เกินเจ็ดคน ดังต่อไปนี้

(๑) รถยนต์บริการธุรกิจซึ่งได้แก่รถยนต์ที่ใช้บรรทุกคนโดยสารระหว่างท่าอากาศ ยานท่าเรือเดินทะเล สถานีขนส่งหรือสถานีรถไฟกับโรงแรมที่พักอาศัย ที่ทำการของผู้โดยสาร หรือที่ ทำการของผู้บริการธุรกิจนั้น

(๒) รถยนต์บริการทัศนาจรซึ่งได้แก่รถยนต์ที่ผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยว ใช้รับส่งคนโดยสารเพื่อการท่องเที่ยว

(๓) รถยนต์บริการให้เช่า ซึ่งได้แก่รถยนต์ที่จัดไว้ให้เช่าซึ่งมิใช่เป็นการเช่าเพื่อนำไป รับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือสิ่งของ “รถยนต์ส่วนบุคคล”๒ หมายความว่ รถยนต์นั่งส่วนบุคคลและรถยนต์บรรทุกส่วน บุคคลซึ่งมิได้ใช้ประกอบการขนส่งตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก “รถจักรยานยนต์”หมายความว่ารถที่เดินด้วยกำลังเครื่องยนต์หรือกำลังไฟฟ้าและ มีล้อไม่เกินสองล้อ ถ้ามีพ่วงข้างมีล้อเพิ่มอีกไม่เกินหนึ่งล้อ และให้หมายความรวมถึงรถจักรยานที่ติด เครื่องยนต์ด้วย ๑๗)พ.ศ. ๒๕๕๗ “รถจักรยานยนต์ส่วนบุคคล”๓ หมายความว่า รถจักรยานยนต์ที่มิได้ใช้รับจ้าง บรรทุกคนโดยสาร “รถจักรยานยนต์สาธารณะ”๔ หมายความว่ารถจักรยานยนต์ที่ใช้รับจ้างบรรทุกคนโดยสารแต่ไม่หมายรวมถึงรถจักรยานยนต์ที่มีพ่วงข้างและรถจัรยานที่ติดเครื่องยนต์ “รถพ่วง”หมายความว่ารถที่เคลื่อนที่ไปโดยใช้รถอื่นลากจูง “รถบดถนน”หมายความว่า รถที่ใช้ในการบดอัดวัสดุบนพื้นให้แน่น และมี เครื่องยนต์ขับเคลื่อนในตัวเอง หรือใช้รถอื่นลากจูง “รถแทรกเตอร์”หมายความว่ารถที่มีล้อหรือสายพาน และมีเครื่องยนต์ขับเคลื่อน ในตัวเอง เป็นเครื่องจักรกลขั้นพื้นฐานในงานที่เกี่ยวกับการขุด ตักดันหรือฉุดลาก เป็นต้น หรือ รถยนต์สำหรับลากจูงซึ่งมิได้ใช้ประกอบการขนส่งส่วนบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก “เจ้าของรถ”หมายความรวมถึงผู้มีรถไว้ในครอบครองด้วย “ผู้ตรวจการ”๕ หมายความว่า ข้าราชการสังกัดกรมการขนส่งทางบก ซึ่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมแต่งตั้งให้เป็ผู้ตรวจการตามพระราชบัญญัตินี้ “นายทะเบียน”๖ หมายความว่า ข้าราชการซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม แต่งตั้งให้เป็นนายทะเบียน “อธิบดี”๗ หมายความว่าอธิบดีกรมการขนส่งทางบก “รัฐมนตรี”หมายความว่ารัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ [คำว่า “รถยนต์”“รถจักรยานยนต์”และ“เครื่องยนต์”แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๓แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ ๑๒)พ.ศ. ๒๕๔๖]

ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่ ตั้งนายทะเบียนและผู้ตรวจการกับออกกฎกระทรวงกำหนดในเรื่องดัต่อไปนี้

(๑) ลักษณะขนาดหรือกำลังของเครื่องยนต์และของรถที่จะรับจดทะเบียนเป็นรถ ประเภทต่าง ๆเงื่อนไขการเปลี่ยนแปลงลัษณะขนาดหรือกำลังของเครื่องยนต์ และของรถสำหรับ รถประเภทดังกล่าวและการแก้ไขเพิ่มเติมทะเบียนรถและใบคู่มือจดทะเบียนรถที่ได้เปลี่ยนแปลงแล้ว

(๒) เครื่องอุปกรณ์สำหรับรถและการใช้เครื่องอุปกรณ์ดังกล่าว เช่น โคมเครื่องมอง หลัง แตรเครื่องระงับเสียง ท่อไอเสีย เครื่องสัญญาณไฟ เครื่องปัดน้ำฝนและเครื่ องอุปกรณ์อื่นที่ จำเป็น ๑๓)พ.ศ. ๒๕๔๗ ๑๓)พ.ศ. ๒๕๔๗ ๒๕๔๒ ๒๕๓๐

(๓) เครื่องสื่อสาร และการใช้เครื่องสื่อสารระหว่างรถกับศูนย์บริการหรือสถานที่อื่น

(๔) แผ่นป้ายทะเบียนรถเครื่องหมายประเภทรถและเครื่องหมายอื่น รวมทั้งวิธี แสดงแผ่นป้ายและเครื่องหมายดังกล่าว

(๕) สีและเครื่องหมายสำหรับรถยนต์สาธารณะ

(๖) น้ำหนักบรรทุกอย่างมาก และจำนวนคนโดยสารอย่างมากสำหรับรถยนต์ส่วน บุคคลและรถยนต์สาธารณะ

(๗) เงื่อนไขในการใช้ล้อยางตัน

(๘) ประเภทขนาดและน้ำหนักของรถที่จะไม่ให้เดินบนทางที่มิใช่ทางหลวง

(๙) เงื่อนไขในการใช้รถที่มีล้ออย่างอื่น นอกจากล้อยางเดินบนทางที่มิใช่ทางหลวง (๑๐)ประเภทรถที่ต้องกำหนดอายุการใช้ในเขตที่กำหนด (๑๑)ประเภทรถที่ห้ามใช้เดิ ในเขตที่กำหนด (๑๒)การงดรับจดทะเบียนรถประเภทใดประเภทหนึ่งในเขตที่กำหนด

(๑๓) จำนวนรถยนต์ับจ้างระหว่างจังหวัด จังหวัดต้นทางและจัหวัดปลายทาง สำหรับรถยนต์ดังกล่าว (๑๔)๙ อัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือค่าบริการอื่น สำหรับรถยนต์สาธารณะ และรถจักรยานยนต์สาธารณะ (๑๕)๑๐ เครื่องแต่งกาย เครื่องหมาย ประวัติคนขับรถ บัตรประจำตัวคนขับรถ และ การแสดงบัตรประจำตัวคนขับรถยนต์สาธารณะ รถยนต์บริการธุรกิจ รถยนต์บริการทัศนาจรและ รถจักรยานยนต์สาธารณะ (๑๕/๑)๑๑ ข้อกำหนดว่ ด้วยความปลอดภัยในการรับจ้างบรรทุกคนโดยสาร (๑๖)หลักสูตรและอุปกรณ์การสอนและการฝึกหัดขับรถของโรงเรียนฝึกหัดขับรถ (๑๗)ค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราท้ายพระราชบัญญัตินี้ (๑๘)กิจการอื่นเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้๑๒ ในส่วนที่ เกี่ยวกับการจัดสรรเงิ ตามมาตรา ๔๑ ให้ ฐ ตรีว่ กระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการ ตามพระราชบัญญัตินี้ด้วย กฎกระทรวงนั้นเมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้ [คำว่า “รถยนต์” และ “เครื่องยนต์” แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๓ แห่ง พระราชบัญญัติรถยนต์(ฉบับที่ ๑๒)พ.ศ. ๒๕๔๖]