มาตรา ๒

พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติรถยนต์พ.ศ. ๒๕๒๒”

ให้ยกเลิ

(๑) พระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓

(๒) พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติ พุทธศักราช ๒๔๗๔

(๓) พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๕

(๔) พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๗

(๕) พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติมพุทธศักราช ๒๔๗๗(ฉบับที่ ๒)

(๖) พระราชบัญญัติรถยนตร์แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช ๒๔๗๘

(๗) พระราชบัญญัติรถยนตร์(ฉบับที่ ๗)พุทธศักราช๒๔๗๙

(๘) พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๘)พุทธศักราช ๒๔๘๑

(๙) พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๙)พุทธศักราช ๒๔๘๑ (๑๐)พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๐)พุทธศักราช ๒๔๘๔ (๑๑)พระราชบัญญัติรถยนตร์(ฉบับที่ ๑๑)พุทธศักราช ๒๔๘๔ (๑๒)พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๒)พุทธศักราช ๒๔๙๔ (๑๓)พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๓)พ.ศ. ๒๕๐๒ ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๙๖/ตอนที่๗๗/ฉบับพิเศษหน้า ๒๒/๑๒พฤษภาคม๒๕๒๒ (๑๔)พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๔)พ.ศ. ๒๕๐๓ (๑๕)พระราชบัญญัติรถยนตร์(ฉบับที่ ๑๕)พ.ศ. ๒๕๐๖ (๑๖)พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ ๑๖)พ.ศ. ๒๕๑๒ (๑๗)ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๒๐ลงวัที่ ๑๕ธันวาคมพ.ศ. ๒๕๑๔

(๑๘) พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓ พ.ศ. ๒๕๑๖

(๑๙) พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓ (ฉบับที่ ๒)พ.ศ. ๒๕๑๖ (๒๐)พระราชบัญญัติรถยนตร์(ฉบับที่ ๑๗)พ.ศ. ๒๕๑๗ บรรดากฎหมายกฎข้อบังคับอื่นในส่วนที่มีบัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้หรือ ซึ่งขัดหรือแย้งกับบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้แทน

ในพระราชบัญญัตินี้ “รถ”หมายความว่า รถยนต์ รถจักรยานยนต์ รถพ่วง รถบดถนนรถแทรกเตอร์ และรถอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง “รถยนต์”หมายความว่ารถยนต์สาธารณะรถยนต์บริการ และรถยนต์ส่วนบุคคล “รถยนต์สาธารณะ”หมายความว่า

(๑) รถยนต์รับจ้างระหว่างจังหวัด ซึ่งได้แก่รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกิน เจ็ดคนที่ใช้รับจ้างระหว่างจังหวัด โดยรับส่งคนโดยสารได้เฉพาะที่นายทะเบียนกำหนด

(๒) รถยนต์รับจ้าง ซึ่ ได้แก่รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนหรือ รถยนต์สาธารณะอื่นนอกจากรถยนต์โดยสารประจำทาง “รถยนต์บริการ” หมายความว่า รถยนต์บรรทุ คนโดยสารหรือให้เช่าซึ่งบรรทุกคน โดยสารไม่เกินเจ็ดคน ดังต่อไปนี้

(๑) รถยนต์บริการธุรกิจซึ่งได้แก่รถยนต์ที่ใช้บรรทุกคนโดยสารระหว่างท่าอากาศ ยานท่าเรือเดินทะเล สถานีขนส่งหรือสถานีรถไฟกับโรงแรมที่พักอาศัย ที่ทำการของผู้โดยสาร หรือที่ ทำการของผู้บริการธุรกิจนั้น

(๒) รถยนต์บริการทัศนาจรซึ่งได้แก่รถยนต์ที่ผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยว ใช้รับส่งคนโดยสารเพื่อการท่องเที่ยว

(๓) รถยนต์บริการให้เช่า ซึ่งได้แก่รถยนต์ที่จัดไว้ให้เช่าซึ่งมิใช่เป็นการเช่าเพื่อนำไป รับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือสิ่งของ “รถยนต์ส่วนบุคคล”๒ หมายความว่ รถยนต์นั่งส่วนบุคคลและรถยนต์บรรทุกส่วน บุคคลซึ่งมิได้ใช้ประกอบการขนส่งตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก “รถจักรยานยนต์”หมายความว่ารถที่เดินด้วยกำลังเครื่องยนต์หรือกำลังไฟฟ้าและ มีล้อไม่เกินสองล้อ ถ้ามีพ่วงข้างมีล้อเพิ่มอีกไม่เกินหนึ่งล้อ และให้หมายความรวมถึงรถจักรยานที่ติด เครื่องยนต์ด้วย ๑๗)พ.ศ. ๒๕๕๗ “รถจักรยานยนต์ส่วนบุคคล”๓ หมายความว่า รถจักรยานยนต์ที่มิได้ใช้รับจ้าง บรรทุกคนโดยสาร “รถจักรยานยนต์สาธารณะ”๔ หมายความว่ารถจักรยานยนต์ที่ใช้รับจ้างบรรทุกคนโดยสารแต่ไม่หมายรวมถึงรถจักรยานยนต์ที่มีพ่วงข้างและรถจัรยานที่ติดเครื่องยนต์ “รถพ่วง”หมายความว่ารถที่เคลื่อนที่ไปโดยใช้รถอื่นลากจูง “รถบดถนน”หมายความว่า รถที่ใช้ในการบดอัดวัสดุบนพื้นให้แน่น และมี เครื่องยนต์ขับเคลื่อนในตัวเอง หรือใช้รถอื่นลากจูง “รถแทรกเตอร์”หมายความว่ารถที่มีล้อหรือสายพาน และมีเครื่องยนต์ขับเคลื่อน ในตัวเอง เป็นเครื่องจักรกลขั้นพื้นฐานในงานที่เกี่ยวกับการขุด ตักดันหรือฉุดลาก เป็นต้น หรือ รถยนต์สำหรับลากจูงซึ่งมิได้ใช้ประกอบการขนส่งส่วนบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก “เจ้าของรถ”หมายความรวมถึงผู้มีรถไว้ในครอบครองด้วย “ผู้ตรวจการ”๕ หมายความว่า ข้าราชการสังกัดกรมการขนส่งทางบก ซึ่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมแต่งตั้งให้เป็ผู้ตรวจการตามพระราชบัญญัตินี้ “นายทะเบียน”๖ หมายความว่า ข้าราชการซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม แต่งตั้งให้เป็นนายทะเบียน “อธิบดี”๗ หมายความว่าอธิบดีกรมการขนส่งทางบก “รัฐมนตรี”หมายความว่ารัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ [คำว่า “รถยนต์”“รถจักรยานยนต์”และ“เครื่องยนต์”แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๓แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ ๑๒)พ.ศ. ๒๕๔๖]