มาตรา ๕

ให้ลูกจ้างซึ่งเป็นผู้ประกันตนซึ่งมีสิทธิได้รับประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงานเนื่องจาก มีเหตุสุดวิสัย มีสิทธิได้รับประโยชน์ทดแทนตามกฎกระทรวงนี้

ในกรณีมีเหตุสุดวิสัยที่ทำให้ผู้ประกันตนซึ่งมีสิทธิได้รับประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงาน ไม่ได้ทำงานหรือนายจ้างไม่ให้ทำงาน และผู้ประกันตนไม่ได้รับค่าจ้างในระหว่างนั้น ให้ผู้ประกันตนดังกล่าว มีสิทธิได้รับประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงานในอัตราร้อยละห้าสิบของค่าจ้างรายวัน โดยให้ได้รับ ตลอดระยะเวลาที่ผู้ประกันตนไม่ได้ทำงานหรือนายจ้างไม่ให้ทำงาน แล้วแต่กรณี แต่รวมกันไม่เกิน หนึ่งร้อยแปดสิบวันต่อเหตุสุดวิสัยแต่ละครั้ง ท้องที่เกิดเหตุสุดวิสัยและระยะเวลาของเหตุสุดวิสัยที่ผู้ประกันตนจะมีสิทธิได้รับประโยชน์ทดแทน ตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีโดยคำแนะนำของคณะกรรมการประกาศกำหนดโดยคำนึงถึง เขตการให้ความช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติกรณีฉุกเฉินที่ทางราชการประกาศกำหนด

การจ่ายประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงานตามข้อ ๔ ให้จ่ายเป็นรายเดือน สำหรับเศษของเดือนให้คำนวณจ่ายเป็นรายวัน และให้นำบทบัญญัติมาตรา ๕๗ วรรคหนึ่ง มาใช้บังคับ แก่การคำนวณค่าจ้างรายวันเพื่อการจ่ายประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงานด้วยโดยอนุโลม

ให้สำนักงานงดการจ่ายประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงานเนื่องจากมีเหตุสุดวิสัย แก่ผู้ขอรับประโยชน์ทดแทนในกรณีดังกล่าวเมื่อ

(๑) ผู้ประกันตนลาออกจากงานหรือถูกเลิกจ้าง โดยให้สิ้นสุดการรับประโยชน์ทดแทน ตั้งแต่วันที่ผู้ประกันตนดังกล่าวได้ลาออกจากงานหรือถูกเลิกจ้าง

(๒) ผู้ประกันตนได้สิ้นสภาพการเป็นลูกจ้าง เนื่องจากสัญญาจ้างได้สิ้นสุดลง โดยให้สิ้นสุด การรับประโยชน์ทดแทนตั้งแต่วันที่สัญญาจ้างแรงงานได้สิ้นสุดลง