กฎกระทรวงกำหนดให้ทางน้ำชลประทานในเขตโครงการชลประทานแพร่ คลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งขวา ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน ห้วยแม่มาน และคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งซ้าย ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน พ.ศ. ๒๕๕๓

ให้ทางน้ำชลประทานคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งขวา ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ถึงท่อระบายปลายคลองส่งน้ำ สายใหญ่ฝั่งขวา ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน กิโลเมตรที่ ๗.๓๕๔ ในท้องที่ตำบลบ้านเหล่า อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ตามแนวเขตแผนที่ท้ายกฎกระทรวงนี้ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน

ให้ทางน้ำชลประทานห้วยแม่มาน จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ไปทางท้ายน้ำถึงกิโลเมตรที่ ๒.๖๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ตามแนวเขตแผนที่ท้ายกฎกระทรวงนี้ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๗๙ ก

ให้ทางน้ำชลประทานคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งซ้าย ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ถึงท่อระบายปลายคลองส่งน้ำ สายใหญ่ฝั่งซ้าย ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน กิโลเมตรที่ ๙.๑๕๐ ในท้องที่ตำบลแม่จั๊วะ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ ตามแนวเขตแผนที่ท้ายกฎกระทรวงนี้ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน ให้ไว้ ณวันที่ ๓ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ ธีระ วงศ์สมุทร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๗๙ ก หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้ทางน้ำ ชลประทานคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งขวา ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ถึงท่อระบายปลายคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งขวา ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน กิโลเมตร ที่ ๗.๓๕๔ ในท้องที่ตำบลบ้านเหล่า อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ทางน้ำชลประทานห้วยแม่มาน จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ไปทางท้ายน้ำถึงกิโลเมตร ที่ ๒.๖๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ และทางน้ำชลประทานคลองส่งน้ำสายใหญ่ ฝั่งซ้าย ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน จากกิโลเมตรที่ ๐.๐๐๐ ในท้องที่ตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ถึงท่อระบายปลายคลองส่งน้ำสายใหญ่ฝั่งซ้าย ของอ่างเก็บน้ำแม่มาน กิโลเมตรที่ ๙.๑๕๐ ในท้องที่ตำบล แม่จั๊วะ อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ เป็นทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทาน เพื่อให้เกิดประโยชน์ จากการใช้น้ำอย่างเต็มที่ และเนื่องจากมาตรา ๘

(๑) แห่งพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง พุทธศักราช ๒๔๘๕ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๘ บัญญัติให้ทางน้ำชลประทานที่จะเรียกเก็บค่าชลประทานต้องกำหนดโดยกฎกระทรวง จึงจำเป็น ต้องออกกฎกระทรวงนี้