มาตรา ๒

ในการพิจารณาความเสียหายที่เกิดแก่อุตสาหกรรมภายในอันเนื่องมาจากการนำเข้า สินค้าที่เพิ่มขึ้น ให้พิจารณาจากปัจจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง ซึ่งอย่างน้อยต้องพิจารณาจากปัจจัย ดังต่อไปนี้

(๑) อัตราและปริมาณของการนำเข้าสินค้าที่เพิ่มขึ้น ให้พิจารณาจากหลักฐานและข้อมูล การเปลี่ยนแปลงของการนำเข้าสินค้านั้น ดังนี้

(ก) มีปริมาณการนำเข้าของสินค้าที่เห็นได้ว่าเพิ่มขึ้นอย่างชัดแจ้ง หรือ

(ข) มีการเปลี่ยนแปลงปริมาณการนำเข้าในสัดส่วนที่เพิ่มขึ้น เมื่อเปรียบเทียบกับ ผลผลิตของสินค้าชนิดเดียวกันภายในประเทศ

(๒) ส่วนแบ่งตลาดของสินค้านำเข้าที่เพิ่มขึ้น ให้พิจารณาจากการเปลี่ยนแปลงอัตราส่วนแบ่งตลาด ของสินค้านำเข้านั้นที่มีต่อตลาดสินค้าโดยรวมภายในประเทศ เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๒๘ ก

(๓) การเปลี่ยนแปลงของระดับการขาย ให้พิจารณาจากการเพิ่มขึ้นหรือลดลงของปริมาณ หรือมูลค่าการขายสินค้าชนิดเดียวกัน

(๔) การเปลี่ยนแปลงของระดับผลผลิต ให้พิจารณาจากการเพิ่มขึ้นหรือลดลงของปริมาณ การผลิตสินค้าชนิดเดียวกัน

(๕) การเปลี่ยนแปลงของระดับผลิตภาพ ให้พิจารณาจากการเพิ่มขึ้นหรือลดลง ของประสิทธิภาพในการผลิตสินค้าชนิดเดียวกัน

(๖) การเปลี่ยนแปลงของระดับกำลังการผลิตที่ใช้จริง ให้พิจารณาจากการเพิ่มขึ้นหรือลดลง ของอัตราการใช้กำลังการผลิตสินค้าชนิดเดียวกัน

(๗) การเปลี่ยนแปลงของระดับกำไรหรือขาดทุน ให้พิจารณาจากการเพิ่มขึ้นหรือลดลง ของผลกำไรหรือขาดทุนอันเนื่องมาจากการผลิตและจำหน่ายสินค้าชนิดเดียวกัน

(๘) การเปลี่ยนแปลงของระดับการจ้างงาน ให้พิจารณาจากปริมาณการจ้างแรงงานในการ ผลิตสินค้าชนิดเดียวกัน

ข้อมูลที่ใช้ประกอบการพิจารณาเกี่ยวกับปัจจัยตามข้อ ๑ ต้องเป็นข้อมูลที่เป็น ปัจจุบันมากที่สุดและให้ใช้ข้อมูลย้อนหลังได้ไม่เกินห้าปี ให้ไว้ ณวันที่ ๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๓ พรทิวา นาคาศัย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๒๘ ก หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๑๖วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติ มาตรการปกป้องจากการนำเข้าสินค้าที่เพิ่มขึ้น พ.ศ. ๒๕๕๐กำหนดให้การพิจารณาความเสียหายที่เกิดแก่ อุตสาหกรรมภายในอันเนื่องมาจากการนำเข้าสินค้าที่เพิ่มขึ้นเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ที่กำหนดในกฎกระทรวง จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้