พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒

เพื่อประโยชน0แห9งพระราชบัญญัตินี้ ผูใดอางว9าเป1นคนมีสัญชาติไทย ถา ไม9ปรากฏหลักฐานอันเพียงพอที่พนักงานเจาหนาที่จะเชื่อถือไดว9าเป1นคนมีสัญชาติไทย ใหสันนิษฐาน ไวก9อนว9าผูนั้นเป1นคนต9างดาวจนกว9าผูนั้นจะพิสูจน0ไดว9าตนมีสัญชาติไทย การพิสูจน0ตามวรรคหนึ่ ง ใหยื่นคำขอต9อพนักงานเจาหนาที่ ตามแบบและเสีย ค9าธรรมเนียมตามที่กำหนดในกฎกระทรวง หากผูนั้นไม9พอใจคำสั่งของพนักงานเจาหนาที่จะรองขอ ต9อศาลใหพิจารณาก็ได สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ในกรณีที่มีการรองขอต9อศาล เมื่อไดรับคำรองขอแลว ใหศาลแจงต9อพนักงานอัยการ พนักงานอัยการมีสิทธิที่จะโตแยงคัดคานได

คนต9างดาวผูใดไม9มีหลักฐานการเขามาในราชอาณาจักรโดยถูกตองตาม มาตรา ๑๒(๑) หรือไม9มีใบสำคัญถิ่นที่อยู9ตามพระราชบัญญัตินี้ และทั้งไม9มีใบสำคัญประจำตัวตาม กฎหมายว9าดวยการทะเบียนคนต9างดาว ใหสันนิษฐานไวก9อนว9าคนต9างดาวผูนั้นเขามาใน ราชอาณาจักรโดยฝSาฝTนพระราชบัญญัตินี้